Umowa leasingu ma z reguły dwie strony, którymi są: leasingodawca i leasingobiorca. Niekiedy dochodzi do tych podmiotów jeszcze zbywca.

Leasingodawcą jest określana strona finansująca zakup użyczanej później odpłatnie leasingobiorcy rzeczy, którą mogą być środki trwałe podlegające amortyzacji, wartości niematerialne i prawne oraz nieruchomości gruntowe(ze względów praktycznych i podatkowych praktyka rozszerzyła definicję, jaką leasing został określony w Kodeksie Cywilny, o wartości niematerialne i prawne).

Leasingiem zajmują się przeważnie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością bądź spółka akcyjna, czyli przedsiębiorstwa dysponujące dużymi aktywami. Firmy te są wyspecjalizowane w zakupie jakiś rzeczy i ich użyczaniu przedsiębiorcom, którzy nie są w stanie lub nie chcą (ze względów podatkowych) kupić tejże rzeczy. Przykładowo leasing samochodu jest bardziej opłacalny dla przedsiębiorcy niż zakup auta ze środków kredytu bankowego.

Leasingobiorcą może być z kolei każda osoba fizyczna i prawna. Jednak - również ze względów podatkowych - najkorzystniej jest wykorzystywać auto w leasingu firmie (czyli osobie prawnej) prowadzącej pełną księgowość, ewentualnie księgę przychodów i rozchodów.

Zbywca jest natomiast podmiot, od którego leasingodawca kupuje użyczany leasingobiorcy środek trwały: fabryka samochodów, deweloper, producent komputerów, itp.